COVID geeft niets om nationale grenzen - en om die te beheersen, zouden we dat ook niet moeten doen

Als bestuurslid van de International Federation of Pharmaceutical Wholesalers heb ik talloze uren met collega's over de hele wereld doorgebracht om over deze kwestie na te denken. Rijkere landen, goed gekapitaliseerde fabrikanten, distributeurs en iedereen met de middelen hebben de kans om deze wereldwijde crisis op te lossen - om deze huidige pandemie te beëindigen en dit moment te gebruiken om in de toekomst sterkere systemen voor gezondheidszorg te creëren. 

 Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) hebben rijkere landen 61 keer meer COVID-19-doses per inwoner toegediend dan lage-inkomenslanden. In Afrika is bijvoorbeeld minder dan 6 procent van de bevolking van het continent ingeënt. Kaiser Health News merkte onlangs op dat als de vaccinatietrends aanhouden, de verschillen waarschijnlijk zullen toenemen. Deze ongelijkheid wordt misschien belichaamd door het feit dat de CDC nu vierde doses vaccin overweegt voor de kwetsbare patiënten in de Verenigde Staten – mijn huidige thuis – terwijl in mijn geboorteland Zuid-Afrika slechts 20 procent van de bevolking hun eerste volledige vaccinkuur heeft gekregen. De kans dat ontwikkelingslanden belangrijke mijlpalen bereiken, zoals het vaccineren van 40% van het land voor het einde van het jaar, is vrijwel onmogelijk. Om dat doel te bereiken, zouden lage-inkomenslanden hun dagelijkse vaccinaties vanaf nu met 35 keer moeten verhogen. Deze statistieken zijn indicatief voor hiaten in de gezondheidszorg die al lang bestaan.

Er is goed nieuws. De wereld heeft de Stichting van de Verenigde Naties, de WHO, Artsen zonder Grenzen, duizenden NGO's en non-profitorganisaties die elke dag bergen verzetten. We hebben farmaceutische fabrikanten, geavanceerde toeleveringsketenbedrijven en honderden landen, bedrijven en organisaties die het zich kunnen veroorloven om de inspanning te ondersteunen en die nu veel hebben geleerd van de strijd tegen COVID-19. We hebben alleen de organisatie en de bereidheid nodig om samen te werken en onze collectieve vindingrijkheid, expertise, relaties en middelen in te zetten om een infrastructuur te creëren die gelijke toegang tot geneesmiddelen mogelijk maakt. En als de wereld de middelen en inspanningen kan bundelen die we nodig hebben om COVID-19 overal te bestrijden, zullen de infrastructuur en lessen die we leren ons voorbereiden op het aanpakken van andere behandelbare ziekten zoals tuberculose - waar 95% van de sterfgevallen plaatsvindt in de ontwikkelingslanden - en malaria, dat honderdduizenden levens per jaar eist, maar eindelijk een goedgekeurd vaccin heeft sinds de laatste paar weken. Overheden, leveranciers en farmaceutische fabrikanten hebben het afgelopen jaar allemaal zoveel geleerd door het proces van het verstrekken van COVID-19-vaccins en -therapieën. Als we allemaal aan tafel komen, kunnen we best practices en kennis delen over hoe we de toegang tot deze medicijnen kunnen verbeteren en delen wat we weten over het virus en de werkzaamheid van verschillende therapieën en vaccins. En het zou de basis kunnen leggen voor verdere samenwerking.

Simpel gezegd: het winnen van een enkele veldslag terwijl er overal elders een oorlog woedt, is geen overwinning, het is slechts een onderbreking. Ik juich de toezegging van president Biden toe om meer vaccindoses met de rest van de wereld te delen - het is een belangrijke eerste stap. En terwijl nationale leiders blijven nadenken over deze kwestie en wat de toekomst biedt op het wereldtoneel, staan onaangeboorde bronnen klaar om na te denken over een internationale toegangsinspanning voor COVID-19 en daarna, wanneer ze klaar zijn.